10 x gezien tijdens GLUE Amsterdam 2026
Van 17 tot en met 19 september veranderde GLUE Amsterdam de stad in één designroute langs showrooms, galeries en ateliers. Tussen albast dat licht vasthoudt, stoelen van steigerbuis en mondgeblazen glas van Sabine Marcelis vielen tien ontwerpen op. Dit zijn ze.
De rode draad van deze editie: materiaal dat zijn eigen verhaal vertelt. Hergebruikt eiken, aluminium uit de lantaarnpaalproductie, Amsterdams stadshout. En opvallend veel makers die de constructie laten zien in plaats van haar weg te stoppen.
1. Sabine Marcelis voor Iittala op GLUE Amsterdam: UNDA
De UNDA-collectie brengt de glasblaastraditie van Iittala samen met de zintuiglijke ontwerptaal van Sabine Marcelis. Vertrekpunt is het Finse licht en de manier waarop zonlicht over het water danst.
Marcelis vertaalt die beweging naar stralende glasvormen, stuk voor stuk met de mond geblazen in de glasfabriek van Iittala in Finland. Aan de lamp op de route was dat direct af te lezen: het licht wervelt door het amberkleurige glas, alsof er water in stilstaat.
2. Aad Kruiswijk: MineralisM bij Madart Foundation
Aad Kruiswijk volgde het Hout en Meubileringscollege en daarna de Gerrit Rietveld Academie. De machine is voor hem geen neutraal gereedschap maar een medemaker. Voor MineralisM zette hij een kettingzaag op een robotarm en zaagde daarmee massief Amsterdams stadshout.
Omdat die combinatie alleen rechte sneden kan maken, ontstaan scherpe, asymmetrische vlakken: kristallijne volumes die op mineralen lijken zonder ze na te bootsen. Uit een van die vormen volgde een tweede onderzoek. Dezelfde contour bestaat ook in rvs, cortenstaal en mdf. Eén silhouet, drie totaal verschillende verschijningen.
3. Luuk van de Grift: The Tension Series bij Arcatype
Arcatype, een cultureel netwerk op het snijvlak van design en bewust leven, kreeg tijdens GLUE voor het eerst een fysieke vorm. De expositie A Space For Time, in samenwerking met GLUE en onderdeel van Amsterdam Fashion Week 2026, biedt ruimte aan onafhankelijke ontwerpers.
Een van hen is Luuk van de Grift, die onder de naam Trefoil een deel van zijn debuutcollectie The Tension Series toonde, aangevuld met een nieuwe lamp en een nieuw tafelmodel. De frames zijn van koolstofstaal, opgebouwd uit gepolijste steigerbuizen en koppelstukken. Dik, zwart volnerf leer vormt de planken en zittingen, aangevuld met glas.
De zitting geeft mee zodra iemand plaatsneemt. Spanning is hier tegelijk constructieprincipe en fysieke ervaring.
4. Loutje Hoekstra: Blue Print II (Three Graces) bij Madart Foundation
Loutje Hoekstra (1994) werkt in Amsterdam en kwam via de biologie bij de kunst. Haar werk beweegt tussen schilderkunst, performance en illustratie en draait om het menselijk lichaam op zoek naar een plek om bij te horen. Röntgenachtige figuren gaan op in hun omgeving: een landschap, een stad, een bank in een woonkamer.
Schilderen is voor Hoekstra een performatieve handeling. Via lichaamsafdrukken en gebaren wordt het lichaam zowel onderwerp als gereedschap, en registreert het doek gewicht, druk en contact. Onvolkomenheden blijven zichtbaar. In Blue Print II versmelten drie gouden figuren tegen een diepblauwe achtergrond.
5. Studio Beeks: Techno Lounge Chair bij TANK
Het meeste meubilair verstopt zijn constructie. De Techno-serie van Studio Beeks doet het omgekeerde. Diagonale schoren dragen de belasting en elke verbinding eindigt in een zichtbare, ronde eikenhouten deuvel. Alle randen zijn afgerond tot een capsulevormig profiel van negen centimeter, door de hele collectie heen.
De collectie telt een eettafel, salontafel, lounge chair en bijzettafel in gelamineerd massief eiken. Dat hout komt uit een oude stoelenfabriek en droogde twaalf jaar voordat het stabiel genoeg was om mee te bouwen. De deuvels komen van de laatste stokkenfabriek van Nederland, sinds de negentiende eeuw actief in Uitgeest. Bij TANK stond de lounge chair, met kussens van groen leer.
6. Maaike Rabbinge: Conduit Chair bij Madart Foundation
Maaike Rabbinge werkt onder de naam Eenvoud Ontwerp, vanuit de overtuiging dat wat al bestaat zijn eigen ontwerplogica in zich draagt. Ze werkt met maten, verbindingen en gebruikssporen en laat het materiaal de uitkomst bepalen.
Binnen ECHO is Rabbinge zowel initiatiefnemer als deelnemend maker. Voor deze editie werkte ze met aluminium inspectieluiken uit de productie van lantaarnpalen: onderdelen die bedoeld zijn om onzichtbaar in de constructie te verdwijnen. Rabbinge haalde ze naar buiten. In de Conduit Chair vormen gestapelde aluminium cilinders samen zitting en rugleuning.
7. Elettra: albast bij Arcatype
Elettra is een Nederlands atelier dat werkt met albast, een doorschijnende steen die in honderden miljoenen jaren ontstond door het langzaam verdampen van oeroude zeeën. Wat begint als geologie, wordt in handen van Elettra een object dat licht van binnenuit vasthoudt.
Elk stuk wordt in Nederland met de hand gemaakt. In A Space For Time stonden de lampen op eikenhouten plinten: gestapelde schijven en cilinders waarin de minerale lagen zichtbaar worden zodra het licht aangaat.
8. Sandra Keja Planken: Nani Bloom bij Madart Foundation
Sandra Keja Planken groeide op tussen de emotionele openheid van Spanje en de meer ingetogen Nederlandse cultuur. Ze onderzoekt de relatie tussen mens, natuur en materiaal, juist nu beeldcultuur sneller, gepolijster en emotioneel afstandelijker wordt.
Ze vertraagt traditionele textieltechnieken en vertaalt ze naar amorf, sculpturaal werk dat verwijst naar onderwaterwerelden, koraal en zeegras. De wandsculptuur Nani Bloom bestaat uit lagen gedraaid en gevlochten koord in zandtinten, met in het hart een felgroene krul. Natuur wordt in haar werk niet afgebeeld maar ervaren, stelt ze.
9. Olexandr Pinchuk: Mirror, Iron & Canvas #3 bij Mia Karlova
Bij Mia Karlova hing Mirror, Iron & Canvas #3 (2024) van Olexandr Pinchuk: een spiegel in een lijst van geplooid canvas en ijzer, met verlichting erin verwerkt. Stilte ontmoet beweging, metaal vervlecht zich met stof.
Waar het licht door het canvas valt, gloeit de plooiing warm op. Het effect is dat van een penseelstreek van licht, precies wat Pinchuk met de serie zoekt.
10. Laurent Muller: You Are My Home
Laurent Muller (1975, Frankrijk) studeerde toegepaste kunst en industrieel ontwerp aan ENSCI-Les Ateliers en won op zijn 22e de ANVAR-prijs voor innovatie. Via New York, Malta en Londen kwam hij in Amsterdam terecht, waar hij al tien jaar woont, maakt en lesgeeft in mindful draaien aan de pottenbakkersschijf.
Tijdens GLUE toonde hij You Are My Home, een mixed media installatie met nieuw autobiografisch werk over de vraag wat thuis betekent in de huidige samenleving. Verlichte doeken met collages van lichamen hangen in stalen frames, daarboven zweven wolken van wit doek.
Hoe zou ik me thuis kunnen voelen zonder jou, waar, hoe? Jij geeft me een gevoel van veiligheid, jij geeft me een gevoel van heelheid. Jij bent mijn thuis.
