top of page

Milaan Design Week 2026: de mooiste designweek ter wereld heeft een serieus probleem

Bijgewerkt op: 1 mei

316.342 bezoekers, 167 landen, 1.900 merken. De cijfers liegen niet. Maar achter de glanzende gevels van Milaan groeit een ongemakkelijke vraag: is dit nog een designweek, of gewoon een heel goed gekleed marketingfestival?


De Interieur Club was erbij. En ja, het was prachtig. Lina Ghotmeh's roze doolhof in Palazzo Litta, de stille grandeur van Salone Raritas in hal 9, de openingslezing van Rem Koolhaas over de toekomst van het contractsegment.


Ontwerpers als Formafantasma, Patricia Urquiola en Sabine Marcelis in hun beste vorm. Binnenplaatsen die ademen, paleizen die je niet verwacht opengaan, materiaal dat je wil aanraken.


Milaan Design Week 2026 leverde wat het belooft: de meest geconcentreerde designervaring ter wereld, in zeven dagen, in één stad. Er is geen evenement dat in de buurt komt.


En toch. Een paar straten verderop stond een ballenbad van McDonald's, "geïnspireerd" op Damien Hirst. En in het Brera-district presenteerde glo, het tabaksmerk van British American Tobacco, een "immersive" lichtinstallatie in Palazzo Moscova. Het vape-merk als hoofdsponsor van het hele Fuorisalone-platform. Shortlisted voor de Fuorisalone Award 2026. Tijdens een designweek.


Fotocredits: McDonalds
Fotocredits: McDonalds

Terwijl de beurshal sloot en de Milanese taxi's weer normaal reden, klonk online hetzelfde geluid. Niet van tevredenheid. Van onbehagen. Er is online veel kritiek te vinden van designers, curatoren, journalisten en galeriehouders die hardop zeggen wat velen al jaren fluisteren: dit klopt niet meer.


Vier kernverwijten die niet langer te negeren zijn

De online kritiek op Milaan Design Week is niet nieuw, maar dit jaar is het luider, concreter en breder gedragen dan ooit. Het centreert zich rond vier samenhangende verwijten.


1. Het is geen designweek meer, het is Brand Week.

Domus Web Editor Alessandro Scarano schreef het tijdens de week zelf, onverbloemd: "Goodbye Milan Design Week. Het is nu Brand Week." De professionals op straat, in de rijen, bij de bars: "zie je wel dat het brand week is geworden, waar heb jij design gezien?" Mode-merken, automerken, techbedrijven, fastfood merken en lifestyle-labels hebben de stad veroverd, met budgetten die de meeste designbureaus nooit zullen evenaren. Sommigen doen het goed. Velen doen het leeg.


2. De stoel is verdwenen.

Walter Mariotti, editorial director van Domus, formuleerde het het scherpst in zijn artikel na Milaan Design Week 2026: de Italiaanse meubelexport daalt in januari 2026 met 13,1 procent. De VS exporteert 28,5 procent minder. China zelfs 46,6 procent minder. Maar op de Fuorisalone gaat het over experiences, activations en immersive journeys. "Nooit was het woord 'mobile (meubel)' zo afwezig uit het gesprek," schreef Mariotti. "Vervangen door event, installatie, capsule, limited edition. Waar zijn de stoelen? De tafels? De wasbakken?"


3. De échte industrie betaalt de rekening, maar zit niet meer aan tafel.

Dezeen's editorial director Max Fraser, die al meer dan twintig jaar naar Milaan reist, schreef vlak voor de week: "Budgetten zwellen op terwijl het zo hard mogelijk schreeuwen het enige doel is geworden. Grote verhalen lokken rijen bezoekers, met shows die vaak weinig meer zijn dan gladde displays van merklucht."


Jasper Morrison, een van de meest gerespecteerde productontwerpers ter wereld, is nog directer: "Helaas is Milaan geïnfiltreerd door marketingopportunisten en een reusachtig theater voor het verkopen van allerlei koopwaar geworden."


4. Het publiek klopt niet meer.

Designjournalist Jasmin Jouhar noemde het in haar artikel een "high-profile spektakel van uitsluiting." Gastenlijsten worden beheerd als onderscheidingen. Accreditaties zijn valuta. En de mensen die wel binnenkomen, staan in de rij niet voor design, maar voor content: de perfecte foto, de bevestiging dat ze erbij waren.


Amy Kasper, een MDW-veteraan van twintig jaar die grote merken als Kartell en Barber Osgerby adviseerde, schreef ongenadig: "We worden aangevallen door fashionmerken en hun uren lange rijen, gevuld met wanna-be influencers en mensen zonder enig werkelijk belang in de week." Ze introduceert een term die blijft hangen: craft-washing. Merken die ambacht claimen in hun communicatie, maar de makers zelf terugvinden in lettergrootte 8 op een informatiebordje.



Glo en McDonald's: de symbolen van een grens die is overschreden

Concrete voorbeelden zijn dit jaar niet moeilijk te vinden. Glo, het tabaksmerk van British American Tobacco, was dit jaar hoofdsponsor van het complete Fuorisalone-platform. In Palazzo Moscova in het Brera-district presenteerde het vape-merk samen met kunstenaarscollectief Numero Cromatico de installatie "Y.O.U. Your Own Universe": een interactief lichtportaal over verbinding, technologie en identiteit. Visueel verzorgd. Inhoudelijk slim verpakt. En shortlisted voor de Fuorisalone Award 2026. Dat is op zijn minst een vraag waard.


McDonald's maakte zijn debuut op MDW 2026 met een ballenbad van 100.000 ballen, "geïnspireerd" op het werk van Damien Hirst, ter ere van 40 jaar McDonald's in Italië. De titel: "POOL, ti sblocco un ricordo." ARTnews schreef er een stuk over waarvan de kop voor zichzelf spreekt: "What Does Damien Hirst Have to Do With This Giant McDonald's Ball Pit in Milan?" Het antwoord van curator Nicolas Ballario, dat kunst overtuigend is wanneer ze verwarrend is en aan het twijfelen zet, maakte het er niet beter op.


Jasmin Jouhar somde ze op, met een uitroepteken: "Corporations from tech, fashion, automotive, food (McDonald's!)..." Het punt dat ze maakt: dit zijn niet de mensen die de designindustrie voeden. Ze halen er aanzien uit. De rekening gaat naar de ontwerpers die steeds minder zichtbaar zijn.


Waar komt deze kritiek op Milaan Design Week vandaan? En waarom klinkt ze dit jaar harder?

De kritiek is niet nieuw. Philippe Starck zei het al in 2025 hardop tegen Dezeen: "Ik was geschokt door de verschuiving van iets wat in het begin echt democratisch was, echt goed design voor iedereen, naar luxe. Er is een gevaarlijk afglijden."


Maar in 2026 is de toon online veranderd. Na Milaan Design Week publiceerden designjournalist Jasmin Jouhar, internetcriticus Beka Gvishiani en Say Hi To's Kristen de La Vallière publiekelijk hun frustraties over fashionmerken die grote bedragen uitgeven zonder werkelijk iets bij te dragen aan de designindustrie. Sabine Marcelis, die zelf met haar sculptuur "Plume" bij Salone Raritas stond, sloot zich daar in reacties op aan. Galeriehouders Max Radford en Alex Tieghie-Walker deden hetzelfde. Dat zijn niet de mensen die normaal gesproken publiek klagen.


Tegelijkertijd speelt er iets economisch dat weinigen hardop benoemen. De Italiaanse meubelindustrie exporteert dit jaar veel minder. Volgens Dezeen is 2026 "het jaar van annuleringen", door de combinatie van geopolitieke instabiliteit en krappere budgetten. De Stockholm Furniture Fair 2026 is volledig geannuleerd wegens te weinig aanmeldingen. Steeds meer serieuze ontwerpers kiezen bewust voor kleinere events. Kopenhagen's 3 Days of Design telde in 2025 al 469 exposanten uit 127 landen en groeit elk jaar. "Warmer dan Stockholm in februari, menselijker dan Milaan in april," schreef Wallpaper.


Het idee dat Milaan Design Week alleen maar groeit is dus genuanceerd. Bezoekersaantallen stijgen. Maar het aantal echte professionals dat terugkeert twijfelt hardop.


Wordt Milaan Design Week minder populair bij designers? Eerlijk antwoord: niet in aantallen, wel in betekenis.

316.342 bezoekers voor de beurs is een feit. Plus 4,5 procent ten opzichte van 2025. Formafantasma werkt voor B&B Italia én voor Prada én voor Salone Raritas in hetzelfde jaar. Patricia Urquiola, Faye Toogood, Max Lamb: allemaal aanwezig. Niemand boycot Milaan Design Week.


Maar het is een ander type populariteit geworden. De week is groter, voller, duurder en zichtbaarder dan ooit. En tegelijk, zegt W Magazine: "the consensus seems to be that the event is becoming more like Miami's Art Basel. In fact, 'I think it's already that."


Art Basel Miami Beach is niet mislukt. Het is mondiaal bekend. Maar het is geen platform meer voor opkomende talent of serieuze vakgesprekken. Het is een marktplaats voor wie het zich kan veroorloven.


De kostenstijging zegt alles. In 2018 betaalde een toonaangevend meubelstoffenmerk rond 35.000 euro voor een locatie in Garage 21 in Tortona. Dezelfde locatie ging in 2026 weg voor 125.000 euro. Google zit erin. Het gemiddelde designbureau is weg.


Wat werkt er dit jaar wél: de Salone neemt het roer terug

Het zou oneerlijk zijn om het verhaal hier te stoppen. De Salone del Mobile zelf laat dit jaar zien dat het de kritiek heeft gehoord.


Salone Raritas is een echte toevoeging: 28 galeries uit 12 landen, gecureerd door Annalisa Rosso, met een architecturaal kader van Formafantasma dat dienstbaar is aan het werk in plaats van het te overschreeuwen. Het is niet perfect: Jasmin Jouhar wijst terecht op het gevaar dat de Salone zichzelf zo steeds verder afsluit van het brede publiek. Maar het is een intentioneel antwoord op de vraag naar inhoud.


Salone Raritas
Salone Raritas

Salone Contract, het masterplan van Rem Koolhaas en David Gianotten van OMA voor 2027, is een intelligente ingreep. Salone Contract is een nieuw platform dat de beurs uitbreidt naar de contractsector: hotels, kantoren, publieke ruimtes en grootschalige projecten. In plaats van producten op een stand te tonen, werkt het als een ontmoetingsplek waar opdrachtgevers, producenten, ontwerpers en investeerders directe relaties opbouwen. Een markt van naar schatting 68 miljard euro wereldwijd. Koolhaas zei het in zijn lezing: "Ontwerpen betekent je comfortzone verlaten." Dat de Salone dit als methode adopteert, stemt voorzichtig optimistisch.


De jonge generatie is er ook. 700 designers onder 35 jaar uit 39 landen op SaloneSatellite. Alcova, in een voormalig militair hospitaal en een modernistische villa in Baggio, trekt 131 exposanten waaronder de Design Academy Eindhoven en de AA School London en bewijst dat klein en ongepolijst soms precies de taal spreekt die de week nodig heeft. Joseph Grima van Alcova zegt het direct: "Emerging talent tonen is iets wat bij de grote Fuorisalone bedreigd wordt. Wij vinden dat wezenlijk."


Crafting Plastics! Studio bij Alcova Baggio Military Hospital
Crafting Plastics! Studio bij Alcova Baggio Military Hospital

Hoe kan Milaan Design Week zichzelf heruitvinden?

De antwoorden klinken helder in de gesprekken die na vorige week worden gevoerd. Milaan Design Week heeft een grens nodig tussen design met intentie en marketing-spektakel. De gemeente Milaan is in 2024 al begonnen met strengere regels voor ongeautoriseerd gebruik van de Milaan Design Week naam. Dat is een begin.


Curatie moet meer gewicht krijgen. De meeste rijen dit jaar stonden niet bij Gucci of Louis Vuitton, maar bij de intellectueel-gecureerde tentoonstellingen: Poolse modernisten in de Torre Velasca, Andrea Branzi gepresenteerd door Toyo Ito, het Uzbekistan Paviljoen in Palazzo Citterio. Het publiek wil dit. De week moet het belonen.


Opkomende ontwerpers verdienen meer ruimte, ook financieel. De Alcova-formule, het SaloneSatellite-model, het nieuwe Playground-experiment bij Superstudio Village in Bovisa: dit zijn de plekken waar de volgende generatie haar taal ontwikkelt. Ze verdienen zichtbaarheid, geen vijfcijferig bedrag die ze voor een locatie moeten neerleggen.


En misschien het meest urgente: het gesprek over de industrie zelf moet in de week worden gevoerd. De meubelexport daalt dramatisch. Tarieven verstoren mondiale handelsrelaties. Producenten zoeken nieuwe markten. Dat gesprek mag de Fuorisalone ook binnenkomen.


Conclusie: Milaan Design Week is onvervangbaar. En dat is precies het probleem.

Er is geen alternatief voor Milaan Design Week. Dat is ook precies de reden waarom het voor iedereen vanzelfsprekend is geworden om mee te doen, ongeacht of ze iets bijdragen. Tabaksmerken, hamburgerketens, autofabrikanten: ze betalen voor de aandacht die designers hebben opgebouwd. De vraag is niet of je naar Milaan Design Week moet gaan.


Salone Raritas en Salone Contract zijn signalen dat de organisatie zelf begrijpt wat er op het spel staat. Rem Koolhaas legde het op tafel. Walter Mariotti schreef het op. Honderden ontwerpers fluisterden het in de rijen.


Nu is het aan de industrie om te kiezen: blijven we meebetalen aan het spektakel, of eisen we de designweek terug?



Bronnen

bottom of page